Onze moeders digitaal

“Als onze lieve Moeder Aarde zich in de lente tooit met allerhande bloesems, is het een traditie om alle Moeders in de meimaand eens flink in de bloemetjes te zetten en met onze aandacht te verwennen, want zonder Onze Moeders zou het op aarde maar een eenzame bedoening zijn… zou er zelfs geen aarde zijn… Nietwaar? En voorlopig eren we al Onze Moeders digitaal met : een dankbaar woord, een Marialied en een gebed, een inlevingsdans en een virtuele vergeet-mij-nietje, een prachtig verhaal en een zinvol beeld, bloemrijke taal en muziek die ons heelt…

Kijken en luisteren jullie mee?
Klik dan op deze link: https://vimeo.com/413907000

Deze bezinning werd door vrijwilligers van de federatie Herent en Kortenberg gemaakt, conform de COVID19-maatregels.

INTERNET IN DE KERK? WAAR IS DAT NU VOOR NODIG?!

Sinds medio maart, toen alle openbare vieringen in de kerk opgeschort werden, zie je een tsunami aan online vieringen in de kerk. Menige pastoor is aan de slag gegaan met zijn mobiele telefoon of iPhone om dat wat hij normaal doet uit te zenden en aan de wereld bekend te maken. Ik ook.

Als kloostergemeenschap hebben wij de mogelijkheid om als gemeenschap de eucharistie en de getijden te vieren en duizenden mensen kunnen daar helaas niet aan deelnemen. Al heel snel besloot de kerkfabriek van de OLV van Troost om een wifi-verbinding aan te leggen om zo de vieringen uit te zenden. Meteen werd er ook nagedacht hoe dit op een blijvende manier kan, door vaste camera-opstelling, en door iemand die het allemaal bedient.
Zoals het bij alles wat nieuws is, dat roept ook verschillende reacties op. De een vraagt zich af of dat wel nodig is, omdat er al vieringen zijn op de tv van bovendien betere kwaliteit. Een ander vraagt zich af of de kosten wel opwegen tegen de baten en of we ons niet meer druk moeten maken over de meest kwetsbaren. Een derde voelt zich bekeken en vindt dat niet altijd prettig. Sowieso moet iedereen weten dat ook anderen je kunnen zien via internet.

Dat lijken mij allemaal begrijpelijke en geldige reacties en die laat ik ook naast elkaar staan. Het feit dat er ineens zoveel missen uitgezonden worden via internet roept bij mij zeker de vraag op of dit medium ons niet juist uitdaagt om iets anders te doen. Niet dat doen wat je normaal ook doet, maar dan op internet, maar ánders. Maar dat is een thema voor een ander bericht.

Ik wil een ervaring delen die in ieder geval licht werpt waarop ik enthousiast wordt en waar ik de kansen zie.

Kort geleden had ik een uitvaart. Dat is onder de huidige omstandigheden een korte gebedsviering. De man die overleden was, was nog vrij jong en uit het buitenland afkomstig. Zijn broers, die in Afrika woonden, konden er uiteraard niet bij zijn. Ik zette alles, samen met een medebroeder, klaar in de kerk. Tien minuten voor de viering keek ik nog even op mijn iPhone. Ik zag ineens twee ‘vriendschapsverzoeken’ op mijn facebookpagina. Nieuwsgierig als ik ben, keek ik even van wie deze berichten waren. Ik kende de personen niet, maar ineens viel mijn oog op hun achternamen. Dit waren twee broers van de overledene! Blijkbaar wisten ze mijn naam van de weduwe. En ineens viel er een kwartje. Vlug haastte ik me naar de weduwe. ‘Is het goed dat ik deze viering live uitzend via mijn facebook? Dan kunnen uw zwagers het ook meemaken.’ Ze ging akkoord, en snel pakte ik mijn standaard, de externe microfoon van de iPhone en stelde het zo op dat alles te zien was. Vijf minuten later dan gepland begonnen wij de afscheidsviering, nu verbonden met zijn familie in Afrika.

Internet in de kerk? Waar is dat nou voor nodig? Nou… hiervoor… om op momenten die er toe doen van betekenis te kunnen zijn op momenten van verdriet en ter bemoediging van elkaars harten. En dat zijn de kwetsbare mensen.
Moet iedere kerk dat zo doen? Nee, dat denk ik niet, je kunt ook een aantal kerken daarvoor uitkiezen.
Kun je nog meer doen? Jazeker, en zeker rekening houdend met bezwaren die anderen er mee kunnen hebben. Maar het begint er mee dat er een verbinding mogelijk is. Met anderen via internet. En met God via een ‘lijntje’.

Pastoor Gerben Zweers osa, pastoor Parochiefederatie Heverlee

Bijzondere maatregelen (in Leuven)

Heverlee, 13 maart 2020

Goede mensen,
Zussen en broers in geloof,

We maken bijzondere, ongeziene tijden mee. Deze vragen bijzondere maatregels. Zowel de burgerlijke als de kerkelijke overheid vaardigden richtlijnen uit. U hebt ermee kunnen kennismaken in de media of via andere kanalen. Uitzonderlijk worden alle publieke kerkelijke diensten op gezag van de Belgische bisschoppen afgelast en dit tot 3 april 2020 al.
Waar kan, blijven kerken open tot persoonlijk gebed of een moment van bezinning. Misintenties kunnen opgeschoven worden naar latere datum via de vaste personen en kanalen in de verschillende geloofsgemeenschappen.

Voor de stad Leuven is het zo dat de Sint-Pieterskerk de hele tijd gesloten blijft en dit na overleg met de burgerlijke overheid. Deze kerk heeft tevens een museale functie die op haar beurt onder de stedelijke maatregels valt. In deze kerk zal wel elke zondag een eucharistieviering opgenomen worden, die gelovigen als het ware via internet kunnen meebeleven. En dit telkens vanaf zondagmiddag.
Dit kan via de website www.kerkleuven.be. Deze viering zal een internationaal karakter hebben gezien de aanwezigheid van verschillende anderstalige geloofsgemeenschappen in onze stad.

In Leuven zijn naar gewoonte twee kerken elke dag van 9 uur tot 18 uur open tot persoonlijk gebed: de Sint-Jozefskerk en de Sint-Antoniuskapel. Hier zullen net als in alle andere kerken geen publieke eucharistievieringen of andere diensten plaats vinden. En dat zal evenmin in de andere kerken van onze stad gebeuren. Wanneer deze geopend zijn, en dit zal kerk per kerk beslist moeten worden, zal u er terecht kunnen voor een stil moment. Het is echter de bedoeling in de geest van de maatregels van de overheid dat niet iedereen hier komt op specifieke momenten als het gewone uur van een zondagsviering. Elke concentratie van mensen dient vermeden te worden. Enkel uitvaarten kunnen wel, maar dan in beperkte kring.
Gelegenheidsdiensten als doopsels en huwelijken worden verdaagd.

We rekenen wat dit alles betreft op uw burgerzin. We mogen de urgentie van alle maatregels niet naast ons neerleggen. En toch kan dit juist een kans zijn om dit jaar de vasten verder op een bijzondere wijze te beleven. We zullen misschien heel wat moeten afgelasten en in zekere zin ontberen. Maar het kan ons helpen om deze dagen dieper stil te staan bij de essentie van ons mens zijn, van ons gelovig zijn. Waartoe zijn wij als mens geroepen?
In dit kader roepen wij alle leeftijdsgroepen op om zeker de solidariteit met de zwaksten in onze eigen samenleving te vertalen in creatieve momenten van ‘veilige’ nabijheid. Anderzijds willen wij de oproep van Broederlijk Delen in deze dagen evenmin naast ons neerleggen. Vervuld van eigen bekommernissen willen wij de solidariteit met het Zuiden eveneens levend houden. Op dit moment zullen mensen uit het Zuiden ons meer dan ooit begrijpen. Voor hoevelen van hen is ontbering, dreigende ziekte of schaarste immers niet de dagelijkse realiteit.
Laat deze tijd voor ons allen een tijd zijn van samen hoopvol uitkijken naar Licht en Uitzicht. Dat de Man van Nazareth voor elk van ons die gids mag zijn die ons via onze zorg voor elkaar begeleidt naar Opstanding en Verrijzenis.

Patrick Maervoet
Deken van de Pastorale Regio Leuven

Pater Juan Carlos Tinjaca
Moderator van de insolidum pastoresploeg van Leuven

Een gedeeld huis

Vier witheren van Wonen en Werken naast de abt-witheer die de pastorie van Heverlee liet bouwen. Ze leverden keurig werk.

Delen doet goed” bloklettert Broederlijk Delen in deze vastentijd. Ik kan het onderschrijven. Sinds vorige maand is de pastorie op de Jules Vandenbemptlaan een gedeeld huis. De parochie en zone Heverlee deelt de benedenverdieping met het de Regioploeg van Leuven. Voortaan huist hier niet alleen de zetel en het archief van de kerkfabriek, vergaderen hier niet alleen kerkraad, parochieploeg en parochiale/zonale werkgroepen van Heverlee. De pastorie is tevens Regiohuis van Leuven geworden. Hier zijn de burelen van Pieter, Marie, Jonas, Peter en van mezelf gevestigd. Hier houden wij overleg, bereiden wij pastorale activiteiten voor, hebben persoonlijke ontmoetingen  of contacten met parochies, zones en federaties in hun groei naar pastorale zone.

Ik heb zelf mijn intrek op de eerste verdieping genomen. Hiervoor werd de hele familie ingeschakeld, broers en zussen, neefjes en nichtjes. En wat een geluk dat ik een grote familie heb. Het werd een stevige klus. Voor de zoveelste maal.

De verhuis van de regioploeg en mijzelf heeft wel wat op zich doen wachten gezien de perikelen rond de nieuwe woonst van deken Dirk De Gendt. Maar eens hij kon verhuizen, ging het allemaal snel. Filip Leën van de kerkfabriek coördineerde de meeste opfrissingswerken, vooral schilderwerken en kleine herstellingen. De ploeg van Wonen en Werken, net als klusjesman Bart Vanluyten en schrijnwerker Guido Van Roost voerden prima werk uit.

Het aartsbisdom deed zijn duit in het zakje. Zij lieten de twee grootste lokalen helemaal schilderen en zorgden voor een grondige beurt van de authentieke, natuurstenen vloer van de gang. Verlichting wordt nog aangepast. Verschillende meubels werd gerecupereerd uit vroegere werkruimtes van het vicariaat. Hierbij staken de leden van de Regioploeg mee de handen uit de mouwen. In het voorbije halfjaar werden meubels door hen verschillende malen gedemonteerd en verhuisd, afgewassen, opnieuw gemonteerd. Ook zij zijn uitermate blij dat de rondedans voorbij is en dat zij hun definitieve stek hebben. Alles werd afgerond met een stevige poetsbeurt.

Er is wel één grote verandering. De pastorie is voortaan rookvrij gebied. Het is een sinecure om de laatste rookslierten en -geuren van een sigaren rokende bewoner buiten te krijgen. Waarschijnlijk is dit zijn geest die hier blijft ronddwalen. Anderzijds missen velen de warme presentie van Leentje, zijn moeder. Zij was de steeds aanwezige, de receptioniste aan de telefoon, de stem aan de deurbel, de sleutelbewaarder van vele ruimtes… We hopen dat zij zich vlug thuis weet in haar nieuwe woonst te Strombeek.

Tot slot deel ik graag mijn contactgegevens. Want aansluitend bij de vastencampagne van Broederlijk Delen wil u misschien straks een boodschap delen, uw vragen, info, de kleine en grote vreugdes en zorgen van uw geloofsgemeenschap of van u persoonlijk,….Aarzel niet. Want “Delen doet goed.” Eerlijkheidswijze zeg ik er in deze vastentijd bij “Ook met het Zuiden.”

Deken Patrick Maervoet
Regiohuis Leuven
Jules Vandenbemptlaan 2
3001   Heverlee

gsm 0460.95.63.73

“Je mag alles van me weten behalve mijn pin-code.” (PIETER VAN WETTEN)

Als quote kan dat wel tellen. Pieter van Wetten, verantwoordelijk voor ‘gemeenschapsopbouw’ in de regioploeg van Leuven, is rad van tong. Heeft dit iets te maken met het gegeven dat hij Nederlander is?

Pieter woont al vijf jaar in België en voelt zich goed thuis in Leuven. Na zijn middelbare studies ging hij onmiddellijk aan het werk. Het verlangen om te studeren groeide later. Een studiekeuze maken vond hij niet evident. “Waarom zou je niets doen met geloof, dat interesseert je zo?!,” opperde vader. Ja, waarom niet?! Er was maar één theologische hogeschoolopleiding in Nederland. Via Google kwam hij bij de KULeuven uit. Wat hij op de websites kon lezen leek interessant. Naar het buitenland gaan studeren leek een stevige uitdaging. Opnieuw gaan studeren – het werd theologie en religiewetenschappen – zou hem tevens uit zijn comfortzone halen. Op kot gaan in het Hollands College al evenzeer. Studeren combineerde hij met verschillende baantjes wat hem recht op examenspreiding gaf. Zijn laatste jaar werkte hij tevens halftijds al voor het Vicariaat Brussel Nederlands en toen hij vernam dat er een vacature was voor een voltijdse betrekking in het Vicariaat Vlaams-Brabant/Mechelen, was de stap snel gezet.

“Dit zorgt op zich al een bredere kijk op Kerk zijn. Je wordt als katholiek in Nederland uitgedaagd om een eigen identiteit te vinden tegenover de grote protestantse aanwezigheid. De Nederlandstalige Brusselse Kerk is dan weer een klein broertje binnen de grote verscheidenheid van bevolkingsgroepen, godsdiensten en talen.” En nu mag Pieter volop ons vicariaat verkennen. Dat hij stevig geworteld staat in de christelijke traditie vindt hij als een pluspunt. Krampachtig vasthouden aan alles wat het verleden aan ons overlevert, vind hij niet de goede weg. “Doch zonder traditie verlies je houvast”, stelt hij; “je moet niet alles gaan verzinnen.”
Zijn diensthoofd in Brussel bracht de vacature voor de Regioploeg onder zijn aandacht. Hij kandideerde onmiddellijk. Dit zou voor hem een nieuwe test worden om te groeien in geloof en in professionaliteit. Gemeenschapsopbouw leek hem een goede invalshoek, juist vanuit die verscheidenheid aan kerkervaring die hij al opdeed. “Ik moet wel mijn assertiviteit als Nederlander wat in toom houden. Ik zeg vaak waarop het slaat. Dat schrikt soms af. Vlamingen zijn over het algemeen zachter in de omgang. Anderzijds heeft dit ook voordelen. Dat je de dingen die er toe doen of die moeilijk liggen benoemt, brengt het gesprek tussen mensen soms op gang.”

Gemeenschapsopbouw is niet altijd evident. Zeker in tijden van verandering of herstructurering. Uitspraken als ‘We hebben het altijd zo gedaan’ of ‘Zo hebben wij het hier nog nooit gedaan’ werken meestal remmend. Waar kerk-zijn vroeger een éénduidige en één-zinnige realiteit was, zien wij hoe er meer manieren en momenten zijn om het christen-zijn vandaag te beleven.”
Het begrip ‘zondagsgemeenschap’ dat het Vicariaat naar voor schuift, vind ik wel een interessant begrip. Mensen moeten frequent kunnen samenkomen om in contact te komen de persoon van Jezus van Nazareth. Hoe kan je anders getuigen van de boodschap en de navolging van Jezus? Waar groeit er anders engagement? Of wordt het gevoed? Anderzijds is het duidelijk dat je mensen niet vooruithelpt met alles en nog op te leggen.

Pieter voelt zich goed in Vlaanderen, zoals Paul van Vliet zingt. Hij koester de vriendschappen die hij in Nederland heeft nog steeds. Net als hij zijn vriendschappen met mensen hier koestert. En soms kan het gebeuren dat je een stukje van het gelaat van God in mensen ziet, een bepaalde goedheid. Dat maakt een mens steeds beter. En dan denk je “Zo zou het altijd moeten zijn.”
Nog een slotwoord? “Ik probeer alvast de gezelligheid en mijn directheid te laten samen gaan.. Ik heb niet alle antwoorden; Ik wil graag gewoon tussen de mens staan en tochtgenoot zijn. Zeker met de mensen die ik nog later op het pastorale veld mag ontmoeten.”

Deken Patrick

De jongste van de ploeg

Jonas Sanen

Onze voorstelling van de ploeg van de Pastorale Regio Leuven beginnen wij bij Jonas. Hij is met zijn vijfentwintig jaar de jongste van de ploeg. Na zijn studies godsdienstwetenschappen en theologie, en een leerkrachtenopleiding vond hij onmiddellijk een voltijdse job bij IJD jongerenpastoraal Vlaanderen. Zijn roots liggen in Limburg. Zijn eerste stapjes in de pastoraal zette hij als zestienjarige in de voorbereiding van jongerenvieringen en de muzikale begeleiding ervan. Zijn vader was onder meer pastor in een ziekenhuis en die engageerde hem ook graag op hoogdagen. Tot op vandaag vindt hij zowel een uitlaatklep in het spelen van gitaar, het lezen van een goed boek en in het spelen van een matchke zaalvoetbal met broers en vrienden.

Het was voor Jonas een meevaller om voltijds te kunnen starten bij IJD. Het gaf hem onmiddellijk de kans om verder te zoeken waar zijn eigen sterktes liggen. Jongeren moeten de kans krijgen zichzelf en deze wereld te ontdekken door ‘trial and error’, mogen proberen en vergissingen maken. Dat hij een controlefreak is, wist hij al. Maar laat dat juist een meerwaarde zijn bij de organisatie van evenementen als een Missiodag of Pluskamp, het jongerenkamp van IJD Vlaams-Brabant en Mechelen. Inhoudelijk denkwerk ligt hem evenzeer. Samen met andere mensen zoeken naar toekomstmogelijkheden zonder dat je op voorhand aangekeken wordt voor de antwoorden. Het liefst wil hij gewoon een meedenken en mee dromen met een groep bewogen mensen.

Wat hebben jongeren vooral nodig vanuit gelovig perspectief? Heel simpel: een plek waar zinvragen mogen gesteld worden. Er komen vandaag veel prikkels op jongeren af. Waar vinden zij nog een plek waar ze tot rust mogen komen, een ruimte waar ze in alle vrijheid kunnen stilstaan bij zichzelf. “In dat opzicht boeit het Oude Testament mij soms meer dan het Nieuwe Testament. Je botst er op allerlei figuren die sterke ervaringen meemaken, geraakt worden in het diepste van hun hart en vandaaruit keuzes maken in het leven. Ze zijn en blijven een spiegel voor jongeren.”
In een paar jaar tijd heeft Jonas zich voluit ingewerkt in IJD. Als hun ambassadeur kan hij zeer zeker bestaande jongereninitiatieven voorstellen, werkmateriaal aanreiken of maatgerichte vorming voor jongerenbegeleiders aanbieden. Zoals eerder gezegd stapt hij graag mee in een creatief zoekproces naar invulling van nieuwe projecten.
Jonas gooit zich mee in de optie om de pastoraal in onze regio te ondersteunen. Vanuit zijn gedrevenheid en met zijn positieve instelling wil hij de stem van de jongere zijn. Maar jongerenpastoraal mag voor hem zeker geen zaak op zich zijn. Jongeren verdienen hun plek te midden van de andere generaties. Als kerk is het onze taak om in de eerste plaats dienstbaar te zijn aan jongeren. Daarnaast kunnen we op het snijpunt van heel wat pastorale domeinen jongeren betrekken. Jongerenpastoraal is breder dan wat zich tussen de kerkmuren afspeelt. Alleen al hun een plek geven waar zij een thuis mogen vinden is letterlijk en figuurlijk een deur openzetten.

Deken Patrick